Opis
Iako se ime Vizantije nigdje eksplicitno ne pominje, jasno je da roman tematizira njeno rano formiranje i uspon grada koji u tom periodu postaje centar političke i kulturne moći. Kroz likove poput Arsafa, cara Vasilija i njegovog nasljednika Aleksija, prikazan je svijet u kojem se istorija ne posmatra kao fiksna činjenica, već kao živa mreža priča i sjećanja.
D’Ormeson demistifikuje istorijske ličnosti, prikazujući ih kao ljude sa ličnim lomovima, iskušenjima i slabostima, ali ih istovremeno i ponovo mitologizuje. Upravo u tom dvostrukom postupku nastaje ključna ideja romana – slava carstava ne živi u samim događajima, već u načinu na koji ih pamtimo, čitamo i ponovo stvaramo.
